بيزيم سولدوز

قانیمین رنگی سولدوز

جوان شوخ طبعی از یک کوچه با عجله عبور میکرد بیرمردی به او رسیده وسئوال کرد که این عجله برای چیست.جوان بشوخی باسخ داد در منزل حاج فلانی در چند کوچه بالا تر اش نذری میدهند  .بیرمرد بسرعت جهت گرفتن اش نذری حرکت کرد.دقایقی بعد هلهله ای در محل بیچید که در منزل حاج فلانی اش نذری میدهند و مردم بسرعت بسوی کوچه حاج فلانی حرکت میکردند .جوان شوخ طبع که سیل مردم بسوی کوچه مورد نظر را مشاهده کرد با خود گفت نکند راستی راستی اش نذی میدهند بس خود او هم حرف بیجای خود را باور کرده ودمباییهایش را در اورده بدست گرفت وبا سرعت بسمت منزل حاجی فلانی حرکت کرد تا از اش دهن سوز نماند و خلاصه اینکه ماجرای اذربایجان ما وکردها مثل همین ماجراست. کردها که بعنوان مهمان از سایر مناطق بخصوص از عراق طی دهه ۴۰ عمدتا به شهرهای اذربایجان بناهنده شدند امروز از صاحبان این سرزمین بعنوان مهمان یاد میکنند یعنی اینکه یکروز بایستی رفع زحمت نمایند.بهرحال به این خواننده کرد ما که با تعارف بنده را دوست عزیز خطاب میکند بدون تعارف باید گفت اگر کردها وبخصوص روشنفکران کرد به اندازه سر سوزنی شعور سیاسی داشتند هرگز امال وارزوهای کرد را قربانی زیاده خواهیهای خود نمیکردند وبطور مثال همین قاسملو وبقول خودشان دکتر قاسملو اگر  در فروردین۵۸ بیست هزار بیشمرگه کرد را که از ترکیه-عراق و سوریه گرد اورده بود برای مبارزه در راه خواسته های منطقی کرد بکار میگرفت و بجای سولدوز راه شهری کردنشین در کردستان را در بیش میگرفت امروز وضعیت کرد چیزی غیر از ان بود که امروز است.بهرحال هیچ ملتی سرزمین خود راتقدیم هیچ بیگانه ای نمیکند و ملت اذربایجان و بخصوص سولدوز در طول تاریخ این حقیقت را به اثبات رسانده است.

اما در مورد مغولی بودن کلمه سولدوز-مختصرا اینکه اولا کلمات بسیار فراوان ترکی در زبان مغولی وجود دارد و گرچه مغولها به ایران حمله کردند اما اکثر سربازان انها ترکان بودند مثل همین باسدارها که با بژاک میجنگند گرچه از فارسها دستور میگیرند اما بخار ترک بودن  وامال ان مبارزه میکنند.ثانیا شما چرا از مغولها گریانید و شاید هم انها را مثل فارسها وحشی میدانید در حالی که هنوز زندگی شما بسبک زندگی مغولی در چند صد سال گذشته است. یاشاسین اذربایجان

نوشته شده توسط جاواد التای در 11:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 10:2 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

اذربایجان جنوبی امروزه اذربایجان صده های گذشته نیست. سرزمینیست که ناخواسته به مستعمره تبدیل شده والبته از نوع قرون بانزدهمی.استعمارگران قرن بیستم گرجه منافع ملی خود را تامین کردند اما نیم نگاه انها به بهبود وضعیت معیشتی و فرهنگی واجتماعی مستعمرات کمک نموده ونمونه بارز ان میتوان از هنگ کنگ نام برد که بس از۹۹ سال سیطره امبراتوری بریتانیا و بایان ان بسیار بیشرفته تر وتوسعه یافته تر از سایر نقاط چین بوده وحتی موتور محرک اقتصاد انکشور تبدیل شد.اما اذربایجان ما بس از هشتادو چند سال استعمار نه تنها هیچگونه  بیشرفتی حس  ننموده بلکه تمام داشته های ملی ومدنی خود را در معرض نابودی کامل میبیند وهمچون مستعمرات افریقایی استعمارگران اسبانیا و فرانسه و... در چند قرن گذشته چباول گردیده ودر برابر کوچکترین مقاومتی بشدت سرکوب میشود.غارت معادن مس وطلا و روی و نیروی انسانی تحت نام کار در بندر و عسلویه وبم وسایر مناطق فارس نشین و ممنوعیت تحصیل به زبان مادری بهانه شیرین بودن زبان فارسی و همینطور سیاست استانزایی در اذربایجان ودر اواخر ایجاد فرمانداریهای ویژه که بواسطه مقاومت در برابر استانزایی توسط مردم عملی گردیده ویا تحریف تاریخ وشرم اورتر از ان سرقت بیشینه درخشان تاریخی ملت تحت ستم اذربایجان بنفع استعمارگر وتوهین و تمسخر و دهها نمونه مستند دیگر نشان از نگاه دولت مرکزی به اذربایجان به عنوان مستعمره ای بیش نیست.

نوشته شده توسط جاواد التای در 1:23 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

فیلم "اخراجی ها"

 نماد اهانت انصار حزب الله به ملت آذربایجان است

 

  

اکبر عبدی....................................ده نمکی

 

میللی شورا-5شنبه 5 مهر: ده نمکی، کارگردان فیلم "اخراجیها" با شور هویت طلبی غیرمنتظره ای در دانشگاه زنگان مواجه گشت.وی در وبلاگش با عنوان "فتنه پان ترکیسم" از آن یاد کرده است.

هویت طلبان دانشگاه زنگان حتی اعتراض به ده نمکی را بزرگ کردن وی می دانستند و علیرغم پخش تراکتهایی مبنی بر اعتراض به این فیلم و حاضر نشدن در سالن با اعتراضات و پرسشهای گسترده ، وی را به خشم آوردند. تنها پاسخ وی در قبال اعتراضات گسترده دانشجویان جمله "من خودم هم ترک هستم" بود. لازم به ذکر است که در فلیم خراجیها اکبر عبدی بصورت وقیحانه ای در نقش یک لمپن، به تمثیل آذربایجانیها پرداخته است.ده نمکی در وبلاگش نوشته است:

"مراسم تجلیل از اخراجی ها و اکران و نقد وبرسی فیلم در دانشگاه تبریز با حضور صدها تن از دانشجویان روزه دار برگزار شد. در این مراسم فرمانده بیسیج دانشجویی استان زنجان با اهدا تندیسی از  از ساخت فیلم  اخراجی ها تشکر کرد.در حین مراسم چند نفر از دانشجویان که متاثر از تبلیغات شبکه آمریکایی ترکی زبان بر علیه اخراجی ها بودند با سپر بلا قرار دادن شهید باکری سعی در تخریب اخراجی ها داشتند..."(!)

 

نوشته شده توسط جاواد التای در 9:22 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 9:27 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

در زندان اردبیل جلادهای آپارتاید به جان فرزندان آذربایجان

افتاده اند

 

دندانهای "آصف" را خرد کردند

 

"ودود" و"رضا"چندین بار بیهوش شدند

 

میللی شورا-4  شنبه 4 مهر: ساوالان سسی: ارعاب و  ضرب و شتم زندانیان سیاسی در آذربایجان از جمله در زندان اردبیل همچنان ادامه دارد. بنا به گزارشهای رسیده از زندان اردبیل، سه تن از فعالین اردبیلی بنامهای ودود سعادتی - آصف ابراهیم زاده نیاری و رضا غنی زاده نیاری که روز دوشنبه ۲۶ شهریور بازداشت و چند روز پیش از زندان اردبیل به مکان نامعلومی که گفته میشود یکی از بازداشتگاههای وزارت اطلاعات در این شهر باشد منتقل گشته بودند به شدت توسط ماموران اطلاعاتی مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند.آقای "آصف ابراهیم زاده" که بعد از ضرب و شتم به زندان برگردانیده از ناحیه صورت آسیب جدی دیده و تعدادی از دندان های او شکسته شده است. 
مامورین زندان از اعزام نامبرده به بهداری ممانعت کردند. وضعیت جسمانی آصف ابراهیم زاده که دست به اعتصاب غذا هم زده است در زندان مساعد نیست.از سوی دیگر  آقایان "ودود سعادتی" و "رضا غنی زاده نیاری" که هم اکنون در بازداشتگاه وزارت اطلاعات بسر می برند بشدت مورد ضرب و شتم واقع شده اند . به گفته منابع موثق آقایان سعادتی و غنی زاده تحت شکنجه های شدید جسمی و روحی و در اثر تحلیل قوای جسمانی چندین بار بی هوش شده اند.پیش تر قاضی پرونده این زندانیان، را به ضرب و شتم شدید تهدید کرده بود.

 

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:46 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

.

اومانيته (روزنامه حزب کمونيست فرانسه)

ارتش امريكا آماده حمله به ايران شده است. واشنگتن هرچه بيشتر علايم روشنی می فرستد كه در تدارك مداخله برضد ايران است. عمليات آماده كردن افكار عمومی نيز گسترش يافته است.

يك ناو هواپيمابر ديگر امريكايی وارد خليج فارس شده است. به گفته كاپيتان روبرت بوگهر "ناو كرسارژ و گروه حمله آن، موشك ها، هليكوپترها، بمب افكن های شكاری، واحدهای هوا دريا هم اكنون در اختيار ملوانان ماست كه آماده مداخله بر ضد هرگونه تهديدی هستند. آنان اكنون می توانند به "عمليات انساندوستانه" در عراق و افغانستان دست بزنند."

اين اطلاعاتی است كه در "دفاع امريكا" ارگان رسمی وزارت دفاع امريكا منتشر شده است. اما هيچ كس ترديد ندارد كه اين استقرار نيرو در سواحل ايران هدفش تدارك مداخله بر روی اهدافی در ايران است.

يكشنبه گذشته، ساندی تلگراف روزنامه راست بريتانيا، كه منابع دست اولی در پنتاگون دارد نقشه هايی را انتشار داد كه در آن طرح اهداف مداخله در ايران نشان داده می شود. اين طرح را ستاد ارتش امريكا تدارك ديده است. يك منبع رسمی که خواهان عدم انتشار نامش شده نيز خبر می دهد كه انديشه دخالت امريكا اكنون در سرويس های اطلاعاتی گسترش يافته است. بوش تصميم گرفته است پيش از پايان دوران رياست جمهوری با خنثی كردن ايران امنيت ايالات متحده را تضمين كند. سخن ديگر بر سر افشای طرح های پنتاگون نيست، بلكه تاييد آنهاست. سرمقاله نيويورك تايمز در تحليل سخنرانی بوش در مورد خروج بخشی از نظاميان امريكايی از عراق تاكيد می كند "روشن است كه بوش نمی خواهد واقعيت را در مورد ورشكستگی سياستش بپذيرد و بدنبال يك برنامه نظامی بی انتهاست."

خطر يك جنگ ديگر كه به قساوت اشغال عراق اضافه شود كاملا جديست. نشريه پزشكی "لانس" شمار كشتگان و مجروحان، قربانيان عمليات نظامی، و بيماری های ناشی از ويرانی نظام بهداشتی و فقر را در جنگ عراق بيش از 600 هزار تن تخمين زده است.  براثر دروغ های كاخ سفيد تاكنون بيش از 3780 امريكايی كشته و بيش از 27800 تن زخمی شده اند. بوش و دار و دسته او ماهی 10 ميليارد دلار خرج اين ضايعه انسانی كرده اند. در 2006 ژوزف استيگليتز- برنده جايزه نوبل اقتصاد - به همراه يك پژوهشگر هاروارد "كاترينا كوزك" مخارج جنگ را با در نظر گرفتن تمام هزينه های ناشی از آن بالغ بر 2000 ميليارد دلار ارزيابی كردند. بوش اكنون 50 ميليارد ديگر هم درخواست كرده است

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:13 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بازتاب اعتراض اعلمی به منع استفاده از واژگان ترکی در ایران در رسانه های خارجی

: رادیو فردا: اکبر اعلمی، نماينده تبريز در مجلس شورای اسلامی، از وزير کشور خواسته است درباره ممنوعيت استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلو فروشگاه ها و برچسب کالاها در استان آذربايجان شرقی پاسخگو باشد.

به گزارش خبرگزاری مهر، آقای اعلمی در سئوالی از مصطفی پور محمدی، وزير کشور دولت محمود احمدی نژاد، پرسيده است که مبنای ابلاغيه به گفته اين نماينده مجلس «غير قانونی» فرماندار تبريز به سازمان بازرگانی استان آذربايجان شرقی مبنی بر ممنوعيت استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلو فروشگاه ها و بر چسب کالاها چيست؟!

به گفته اکبر اعلمی، فرماندار تبريز اخيرا طی نامه ای به سازمان بازرگانی استان آذربايجان شرقی ابلاغ کرده است که از استفاده از الفاظ و جملات ترکی در تابلوهای فروشگاه ها و بر چسب کالاها جلوگيری شود و سازمان مذکور نيز در جهت اجرای اين ابلاغيه، هرگونه استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلو فروشگاه ها و بر چسب کالاها را ممنوع اعلام کرده است.

عليرضا جوانبخت، روزنامه نگار، در گفت و گو با راديو فردا، خبر اين ممنوعيت را تاييد کرد؛ اين درحالی است که مقام های رسمی و رسانه ها در ايران تاکنون به اين موضوع نپرداخته و يا اشاره نکرده اند.

 

«تازگی ندارد»

آقای جوانبخت به راديو فردا گفت:«چند هفته پيش، نسخه ای از ابلاغيه فرماندار تبريز به سازمان بازرگانی استان آذربايجان شرقی را دريافت کردم. البته اين موضوع تازگی ندارد و در عين حال، مختص استان آذربايجان شرقی نيست.»

آقای جوانبخت  افزود:«دو سال پيش نيز ابلاغيه ای را در شهر اروميه ديدم که در آن به مراکز تکثير و انتشار دستور داده شده بود که آگهی های ترحيم و عزاداری  را نبايد به زبان ترکی منتشر کنند.»

به گفته اين روزنامه نگار، چنين اقداماتی اخيرا تشديد شده است.

وی افزود:«این اقدامات و فشارها باعث بی اعتمادی مردم به حکومت مرکزی می شود و برای همگرايی و اتحاد بيشتر بايد به فرهنگ های مختلف در مناطق گوناگون ايران کمک شود و به مردم اين مناطق اجازه داده شود که بيشتر از زبان خود استفاده کنند.»

 

«تصميم وحدت شکن»

اکبر اعلمی، در سوال خود از وزير کشور، با اشاره به آيه ای از قرآن، کتاب مقدس مسلمانان، تاکيد کرد که «بر اساس اصول گوناگونی از قانون اساسی از جمله اصل ۱۵ آن، استفاده از زبان های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی و تدريس ادبيات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است.»

آقای اعلمی در ادامه، با استناد به بندهای «ه» و «و» ماده ۱۰ قانون برنامه چهارم توسعه که دولت را به منظور «ارتقای حقوق انسانی و احساس امنيت فردی و اجتماعی و پاسداری از حقوق شهروندی» موظف کرده است تا به «ترويج مفاهيم وحدت آفرين و احترام آميز نسبت به گروه های اجتماعی و اقوام مختلف در فرهنگ ملی» و «صيانت از حريم خصوصی افراد» اقدام کند، متذکر شد به موجب اصل نه قانون اساسی «هيچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تماميت ارضی کشور، آزادی های مشروع را هر چند با وضع قوانين و مقررات سلب کند.»

نماينده تبريز در مجلس بر همين اساس از وزير کشور پرسيده که «مبنای اتخاذ تصميم غير قانونی و وحدت شکن و تحريک کننده و نافی هويت و اصالت قومی ابلاغ ممنوعيت استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاه ها و برچسب کالاها در استان متبوعش چيست و آيا ابلاغيه مذکور، مورد تاييد او و وزارتخانه متبوعش است؟»

او همچنين از مصطفی پورمحمدی سئوال کرده است که چنانچه پاسخ به سئوالات فوق منفی است، وزارت کشور چه اقدامی در جهت نقض ابلاغيه غير قانونی صادر شده به عمل آورده است

نوشته شده توسط جاواد التای در 9:1 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

هاشمی رفسنجانی گفت:

ملت آمریکا متمدن نیست!

میللی شورا-4  شنبه 4 مهر: فارس: اكبر هاشمي رفسنجاني رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام كه در مراسم نكوداشت حجت الاسلام جمي نماينده امام در آبادان در هشت سال دفاع مقدس سخن مي‌گفت، با اشاره به برخي از مسائلي كه پيرامون سفر رئيس جمهور كشورمان در نيويورك در دانشگاه كلمبيا رخ داد اين اقدامات را بسيار زشت دانست و گفت: حوادثي كه در نيويورك و در سفر رئيس جمهور كشورمان به وجود آمد نمي‌تواند افتخار يك ملت متمدن را داشته باشد، مگر اينكه آنها از بي احترامي به رئيس جمهور ايران ابراز پشيماني كنند.

هاشمي رفسنجاني اين گونه اقدامات را عليه ايران و مسئولانش جنگ رواني دانست كه نشان دست پاچگي و شكست روحي دشمنان مي‌باشد و گفت: آنها خود از جنگ رواني كه به راه انداخته‌‌اند آسيب خواهند ديد. وي تاكيد كرد: براي من روشن است كه اين ملت و دولت (آمريكا) نمي‌تواند افتخار يك ملت متمدن را داشته باشد.

 

نوشته شده توسط جاواد التای در 8:57 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

اونوتمایاق او گونلری

نوشته شده توسط جاواد التای در 6:3 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 4:3 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سه حزب سیاسی تاجیکستان در بیانیه مشترکی از دولت ان کشور خواستند قیمت نان را کنترل کند.

حزب سوسیال دموکرات .سوسیالیست وحزب دموکراتیک تاجیکستان خواستار تعلیق مقررات گمرکی درمورد ارد ونان شدند.طی ۲۰ روز گذشته با افزایش قیمت نان هر قرص نان لواش به یک سامانی معادل ۳۰۰ تومان رسیده است.

نتیجه گیری غیر اخلاقی- در حالی که نوادگان رودکی در بشت کوههای بامیر به نان شب محتاجند همزبانان انها بر سر سفره های نفتی تازیان را نشانده اند که اگر نفتشان را فارسها نفروشند از گرسنگی میمیرند بازماندگان افراسیاب که جای خود دارد.ضمنا انرژی هسته ای حق مسلم ماست...........

نوشته شده توسط جاواد التای در 4:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

گفته میشود توحید-بابک- صیامی از فعالان ملی سولدوز که از چند ماه بیش در زندان اورمیه در حبس است بزودی باقرار وثیقه ازاد خواهد شد.

توحید صیامی در جریان قیام خرداد۸۵ توسط ماموران امنیتی تحت تعقیب قرار گرفته اما موفق بفرار به اذربایجان شمالی شد.وی در اولین سالگرد این قیام به قصد شرک در مراسم یاد بود ان به اذربایجان جنوبی مراجعه که توسط ماموران اطلاعات دستگیر و به زندان اورمیه منقل شد.

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:35 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

ایروان از ترس مرگ ایران دست به خود کشی می زند!

حمله آمریکا به ایران برای ارمنستان

 نامطلوبترین نتیجه ممکن را خواهد داشت

میللی شورا-3  شنبه 3 مهر: نووستی: "سرژ سرکیسیان" نخست وزیر ارمنستان روز سه شنبه طی کنفرانسی مطبوعاتی در مسکو اظهار داشت که حمله آمریکا به ایران نامطلوب ترین سرانجام برای ارمنستان خواهد بود.
وی ابراز امیدواری نمود که در این رابطه (امکان حمله آمریکا به ایران) تصمیم نهایی اتخاذ نشده باشد. به گفته وی، ایران برای ارمنستان کشوری بسیار حائز اهمیت است. سرکیسیان اعلام داشت که ارمنستان در آینده نیز روابط خود با ایران را تحکیم خواهد کرد.
نخست وزیر این کشور گفت: "ما بطور حتم خط لوله ای که هم اکنون در دست ساخت است را توسعه می دهیم، زیرا این خط لوله امنیت ارمنستان در منطقه را به مراتب افزایش می دهد. ما همانند هر کشور دیگری، مطابق منافع خود عمل می کنیم. من فکر می کنم که اقدامات ما، یعنی همکاری با ایران، توجیه شده است".

مانا نیستانی:

اعتراف می کنم!

میللی شورا-3  شنبه 3 مهر": ... اعتراف می کنم در زندگی ام بسیار به لطیفه های قومیتی خندیده ام آن هم نه فقط آذری که قزوینی و گیلانی و اصفهانی و لری. بسیار هم کار بیجایی کرده ام. من اعتراض سال قبل آذری زبانان را به حساب دل چرکین آن ها از بی توجهی تاریخی من و امثال من نسبت به حساسیت های فرهنگی شان می گذارم.

 اگر هربار که از طرف شناس یا ناشناسی اس ام اس یا آف لاینی حاوی شوخی قومیتی به دستم می رسید جواب اعتراض آمیزی حواله اش می کردم و هر جوک بی ربط درباره ی ترک و لر و رشتی می شنیدم به جای لبخند چشم غره ای به گوینده می رفتم شاید کار به جایی نمی رسید که الان خودم را به زمین و زمان بزنم تا اثبات کنم آنچه که می گویند، نبوده ام ، نخواسته ام و نکرده ام..."

کاریکاتورها شرم آور و متن بغایت نفرت انگیز روزنامه ایران جمعه، یکی از بزرگترین اهانتهای فاشیستی قرن علیه یک ملت از سوی نژاد پرستها است. اگرچه نیستانی طراح کاریکاتور و قاسمفر مدیر مسئول روزنامه ایران جمعه در زندان اوین در گفتگو با زندانیان سیاسی (آزاد شده)اظهار داشته اند که در برابر کار انجام شده وزارت اطلاعات قرار گرفته و متن ارسالی یکی از دفاترخارج از روزنامه را چاپ کرده اند اما این موضوع هرگز و هرگز سبب بخشایش اهانت روزنامه دولتی ایران، عوامل منتشر کننده و نیز فراموش کردن خون ده ها بی گناهی که در اعتراضات ملی خرداد سال 85 به شرف عظمای شهادت رسیدند نخواهد شد.

البته نیستانی در متن کنونی تلویجا ادعا کرده است که کل مطلب مذکور توسط گروه همکار وی اماده شده است. این ادعا برخلاف اظهارات وی در زندان است. این احتمال وجود دارد که نیستانی تحت فشار جمهورری اسلامی و یا دینی که در آزاد شدن خود از زندان و خروج از کشور دارد اقدام به تحریف این بخش نموده و از توطئه معرفی کردن متن "چه کنیم که سوسکها سوسکمان نکنند؟!" اجتناب کرده است که البته اگر چنین نمی کرد منافع و فرصتهای کنونی اش را در خارج از کشور کاملا از دست می داد.

ضمن اینکه در متن نوشته دیل نیز نیستانی بر ترسو بودن و منفعت طلب بود خود کاملا صحه گذاشته است. دومین چیزی که در این نوشته کاملا مشخص است آذربایجانی نبودن نیستانی است.  حتما یادتان نرفته است که از وزیر و وکیل رژیم اپارتاید گرفته تا اطرافیان این کاریکاتوریست ورشکسته مدعی بودند که "مانا" خود به اصطلاح "آذری "است. بی شک روزی محاکم ملت آذربایجان بر پایه عدل برپا خواهد گردید و اهانت کنندگان، آمرین، قاتلین، ضاربین و شکنجه گران رژیم اپارتاید در این دادگاه محاکمه خواهند شد.

در باب سوسک و مابقی قضایا

چند روز پیش که شنیدم "مایک رامیرز" کارتونیست رادیکال امریکایی کاریکاتوری کشیده که در آن ملت ایران به "سوسک" تشبیه شده اند (بگذریم که این تفسیر از اثر چقدر صحیح است) ستون فقرات ام مورمور شد...تحقیر مردم کشورم و هم نشینی ناخوشایند واژگان "کاریکاتور" و "اهانت" بخشی از دلایل احساس ام بود بخش دیگر به این پیش بینی ناخوشایندم بر می گشت که این "توهین" از طریق " کاریکاتور" و " سوسک" لاجرم با جریانات ناگوار خرداد سال قبل مقایسه خواهد شد متأسفانه همین طور هم شد و اینجا و آنجا دیدم بعضی دوستان به بهانه ی کاریکاتور آمریکایی از سر مهر یا عتاب یادی هم از این حقیر کرده اند.

در این یک سالی که از آن جریان غم انگیز می گذرد جز نامه ی عذرخواهی که در ایام مرخصی از بازداشت نوشتم به یاد ندارم از ماوقع چیزی جایی مکتوب کرده باشم چنین خیالی هم نداشتم چرا که به این نتیجه رسیده ام که کلام (دست کم در مورد من) منشأ سوء تفاهم است و افتراق. اما فکر کردم شاید نوشتن چند خطی دراین باره بد نباشد لا اقل برای سبک شدن خودم.

اردیبهشت 1383 وقتی دوست خوب ام " علی مصلح حیدرزاده" از تحریریه روزنامه ی ایران با من تماس گرفت و گفت قرار است هفته نامه ی "ایران جمعه" با حال و هوای تازه ای منتشر شود و برای مسؤولیت چهار صفحه ی کودک و نوجوان من رادر نظر گرفته اند، فوق العاده هیجان زده شدم. سه سال بود که در مجلات کودکان کمیک استریپ هفتگی می کشیدم اما همیشه معتقد بودم که مجلات کودکان ما حس و حال کودکانه یا نوجوانانه به معنای واقعی ندارند (از جنس آنچه که نیکلا کوچولو مثلاً دارد) و بیشتر نمایشگر تمایلات آموزشی اخلاقی بزرگسالانه ی متولیان این نشریات هستند که به قالب اشعار بند تنبانی، داستان های کسالت بار و تصویرسازی های کلیشه ای در آمده اند. با وجود این که سرم خیلی شلوغ بود تصور لذت بخش این که چهار صفحه در اختیار داشته باشم تا سلیقه ام را در کار کودک پیاده کنم ترغیب ام کرد که برای مذاکره به دفتر تحریریه بروم و با "مهرداد قاسمفر" صحبت کنم. پیش از آن مدت خیلی کوتاهی در بخش سینمایی روزنامه ی ملت با مهرداد همکار بودم و به عنوان روزنامه نگار و شاعر می شناختم اش و اولین بار که برای تشریح ایده های اش در ایران جمعه به صحبت نشستیم در مخیله ام نمی گنجید که بعد ها قریب دو ماه در سلولی به هم سنجاق باشیم یا دستبند به دست کنار هم برابر میز قاضی دادگاه انقلاب بنشینیم. مهرداد بر "مفرح بودن" و در عین حال "بار آموزشی" کل نشریه تأکید داشت. معتقد بود که مردم از سیاست و مشکلات دیگر خسته و دلزده اند و آخر هفته می خواهند شاد باشند. دیدگاه های اش را پسندیدم. من هم ایده های ام را برای بخش کودک گفتم. مشکلی نبود جز بودجه ی فوق العاده محدودی که بر اساس قیمت صفحات عادی روزنامه ی ایران در نظر گرفته شده بود (صفحه ای 25000 تومن) و اهل فن می دانند کار کودک اگر بخواهد تولیدی و با کیفیت باشد بسیار بیشتر هزینه می برد. به شدت دلم می خواست کار انجام شود و نمی دانستم با کم بودن پول چه باید کرد، این شد که تصمیم گرفتم خودم دست به کار شوم و برای چهار صفحه موضوع بیایم، بنویسم، تصویرسازی کنم، بازی بسازم، مقاله از اینترنت بگیرم و ترجمه کنم در واقع کار یک تیم را تنهایی انجام بدهم به این ترتیب با توجه به این که فقط به عنوان مسئول چهار صفحه دستمزد ثابت می گرفتم در بودجه صرفه جویی می شد و می توانستم مبلغ نسبتاً قابل قبولی به بر و بچه های خوبی که با من همکاری می کردند اختصاص بدهم، در عین حال باید یک سبک و روال برای بخش کودک ابداع می کردم و برای رسیدن به آنچه که ایده آل ام بود زور می زدم یعنی در برابر حجم کار تسلیم وسوسه ی کلیشه های آسان نمی شدم و به اصطلاح "نوآوری" هم می کردم. به هیچ وجه قصد ندارم زحمات مابقی دوستان ام را کم جلوه بدهم، علی باذل که صفحات هنر را می گرداند و شهرام فرهنگی که از بهترین روزنامه نویس های نسل ما است بخش خانواده را به بهترین شکل اداره می کرد، اتفاقاً شیوه ی من نسبت به آنها آماتوری تر و پر اشکال بود چون نتوانستم (یا بودجه ی کم نگذاشت) در عرض دو سال، ساز و کاری قائم به ذات به وجود آورم و این شد که صفحات کودک وابسته به وجود تمام و کمال خود من شد و تمام وقت هفته های ام را گرفت، دو سال تمام، یک روز هم نتوانستم مسافرت بروم یا پیشنهاد کار دیگری را بپذیرم

گه گدار مثل "بانی فیکس به تعطیلات می رود" خواب و خیال مرخصی و جزیره و ماهی قرمز را می دیدم یا حسرت از دست رفتن زمانی را می خوردم که می توانستم عوض این کار به طراحی یک کتاب کمیک دیگر بگذرانم اما نتیجه ی کار که پنج شنبه ها روی پیشخوان دکه ها می نشست و بازتاب آن، تعریف دوستان و نامه های بچه ها، تشویق ام می کرد که ادامه بدهم. سعی کردم چهار صفحه بیشتر مصور و دیدنی باشد، نوشته ها هم به حال و هوای نوجوان ها نزدیک اما در عین حال بزرگتر ها هم بتوانند بخوانند مثل کارتون های پلنگ صورتی که سن و سال نمی شناسند.

بنا را بر این گذاشتیم که از ادبیات پاستوریزه فاصله بگیریم و گاهی شیطنت کنیم. اصلاً ایران جمعه کودک و نوجوان فصلی بود در ستایش شیطنت که ذات کودکی و نوجوانی است و همواره خواسته ایم و خواسته اند سرکوب اش کنند. گروه خیالی ساختیم با حمید رضا پورنصیری عزیز متشکل از چهار بچه ی شیطان : چنگیز، سهیل، منصور، خسرو معررف به گروه "چ.س.م.خ" و اجازه دادیم هر هفته اندکی شیطنت کنند، کرم افشانند تا انرژی شان خالی شود! خیلی سخت بود که این روش به بدآموزی تبدیل نشود که تمام سعی مان را کردیم، معمولاً گروه "چ.س.م.خ" عاقبت به خیر نمی شد و اگر مثلاً صفحه ی اول، فکاهه ای در باب هنرهای رزمی می نوشتیم حتماً می گشتم و یک مطلب جدی و علمی هم درباره ی آن پیدا و ترجمه می کردم و در صفحه ی سوم می گذاشتم. به هر حال این رویه دو سال ادامه پیدا کرد و با کلی افت و خیز همراه بود. حجم کار باعث شد خیلی وقت ها مرتکب اشتباه بشوم، مطالب خوب از کار در نیایند، سرسری بشوند و یا گاهی مرز شیطنت و بی ادبی بشکند اما برآیند کار قابل قبول بود. چند بار فشار کار باعث شد تصمیم به جدایی از مجموعه بگیرم اما واقعاً دلم نیامد، ایران جمعه ی کودک مثل بچه ام بود و خواننده های ثابت اش را که هر هفته از اصفهان و مشهد و شیراز و تبریز نامه می نوشتند دوست داشتم. گاهی هم دچار فشار عصبی می شدم و تلافی را سر علی حیدرزاده ی بیچاره و مهرداد در می آوردم که احتمالاً به پای خستگی ام می گذاشتند و صبورانه عربده هایم را تحمل می کردند

بعد از انتخابات ریاست جمهوری مدیریت روزنامه عوض شد و طبیعتاً به دست جناح پیروز افتاد. یادم است یک روز تمام، در دفتر نشریه بحث کردیم که با محدودیت ها یا تصفیه های احتمالی آینده بهتر نیست خودمان زودتر مثل بچه های خوب کنار بکشیم و برویم؟ اما با صحبت های مهرداد که او هم واقعاً عاشق کارش بود به این نتیجه رسیدیم که بمانیم و تا جایی که می شود آنچه را که یک سال زحمت پرورش اش را کشیده بودیم حفظ کنیم به کسی هم کاری نداشته باشیم، به هر حال ما یک هفته نامه ی به قول فرنگی ها "فان" در می آوردیم و کاری به سیاست نداشتیم

بعد آن قضیه پیش آمد

مثل هر هفته نشستم و برای موضوع اصلی هفته ی بعد فکر کردم. اواسط بهار بود و سوسک ها شروع کرده بودند به بیرون آمدن از چاهک حمام و هواخوری، کار من و منصوره هم شده بود جیغ زدن و بالا پایین پریدن چون هر دومان از این موجود وحشت داریم. به ذهنم خطور کرد که یک شماره را کاملاً درباره ی سوسک کار کنیم. به نظرم بامزه می آمد که از یک حشره ی نه چندان دوست داشتنی تصویر متفاوتی، جدی و شوخی بدهیم. تا آن موقع چند فکاهه درباره ی روش های آموزش شنا، آموزش کاراته، آموزش کاریکاتور و ... نوشته بودم. این بار فکاهه ای نوشتم به اسم آموزش روش های مبارزه با سوسک. چند مطلب علمی هم درباره ی سوسک ها از اینترنت پیدا و ترجمه کردم برای صفحه ی سه. به دوست خوبم داریوش رمضانی که صفحه ی چهار ستون ثابت فکاهه به اسم کاردستی داشت سفارش دادم این بار یک کاردستی خنده دار راجع به سوسکها طراحی کند. طبق روال، یکشنبه کل مطالب را آماده کردم و برای حروف چینی به نشریه بردم بعد آمدم خانه، اندکی استراحت کردم و با منصوره مشغول طراحی و آماده سازی تصاویر چهار صفحه شدیم که باید صبح فردا به طور تمام و کمال داخل یک سی دی آماده ی صفحه بندی می شد. حدود بیست یا سی طرح و تصویر که طراحی و رنگ آمیزی یا جمع آوری و رتوش آنها زمان خیلی زیادی می برد. صفحه ی اول را که خودم نوشته بودم خودم هم باید تصویرسازی می کردم، حداقل 14و 15 طرح کوچک و بزرگ لازم داشت. تا ساعت 12 شب کارهای دیگر نشریه طول کشید و تازه آن موقع نشستم به ترسیم 10و 12 طرح مطلب صفحه اول که اصل آن هم دستم نبود و از حافظه و چرکنویس _که اغلب اساساً تغییر می کرد_ کمک می گرفتم که چه باید می کشیدم. در این وضعیت آن طرح نفرین شده میان 10، 12 تصویر دیگر شکل گرفت بی آن که تمایز یا تفاوتی با بقیه داشته باشد یا اهمیت و خاصیتی، که آن را در ذهن ام ماندگار کند. این را از آن جهت می گویم که بعد ها بسیاری از من پرسیدند که چه شد آن طرح را کشیدم؟ و من هم هرچه به ذهنم فشار آوردم واقعاً یادم نیامد که چه شد؟ چرا که آن طرح کوچک نمی دانست قرار است انقدر جنجال آفرین شود و اهمیت پیدا کند تا شرایط ویژه ای برای پدید آمدن اش بیافریند یا لحظه ی تولدش را برایم بیادماندنی سازد. شیطنتی و سوء استفاده ای هم کردم: تولد منصوره بود من هم گوشه ای از صفحه از زبان سارا خواهر سهیل، تولدش را تبریک گفتم تا پنجشنبه که مهمانی تولدش بود این پیغام را هم صفحه ی اول ببیند! این بزرگ ترین نقشه و توطئه ی آن شماره ی من بود. اصولاً از نظر حجم کاری و زمان بندی، فرصت برای نقشه کشیدن و توطئه چینی دیگری وجود نداشت که اگر می داشت خیلی خوشحال می شدم که آن را به بهبود بخش کودک که کم کم به تکرار افتاده بود اختصاص می دادم یا لااقل مطالب سه چهار شماره را جلوتر تهیه می کردم که انقدر از نظر زمانی در منگنه نباشیم.

به هر حال پنجشنبه نشریه چاپ شد در حالی که من مشغول تهیه مطالب هفته ی بعد بودم. دوشنبه ی بعد که کار صفحه بندی شماره ی بعد تمام شد و برای استراحت به اتاق تحریریه (که جدا از تحریریه کل روزنامه بود) رفتم مهرداد قاسمفر من را خواست و گفت چند نفر از پدر و مادر های آذری تماس گرفته اند و گله کرده اند که چرا بخش کودک، زبان ترکی را تحقیر و کلام آن را از زبان سوسک ادا کرده؟ بسیار تعجب کردم چون اصلاً چنین چیزی در ذهن ام نبود، سوسک های صفحه ی اول موجودات فانتزی بودند که روی دوپا راه می رفتند، لباس سربازی می پوشیدند، مثل آدم ها حرف هم می زدند و احتمالاً از اصطلاحات محاوره استفاده هم می کردند، از منظر توهین به ماجرا نگاه نکرده بودم. این را به سردبیر گفتم، مهرداد هم گفت به هر حال حساسیت های فرهنگی زیادی در کشور هست و مسائل قومیتی گاهی از موضوعات سیاسی حساس برانگیز تر هستند. خیلی بیشتر مراقب کلام و واژگانی که استفاده می کنیم باید باشیم. عذرخواهی کردم و قول دادم بیشتر حواسم باشد به هر حال مسلماً نمی خواستم خواننده ای را حتی سهواً برنجانم.

از آنجا به بعدش را دقیقاً نفهمیدم چه شد..چند روز بعد که پای اینترنت نشستم و چشمم به خبر اعتراض دانشجویان آذری نسبت به مقاله ی توهین آمیز روزنامه ی ایران افتاد، باور کنید منظورش را نفهمیدم و پیش خودم فکر کردم کدام یک از بچه های "ایران" مقاله ی کذایی را نوشته و آخر چرا؟ چون تا جایی که می دانستم و می شناختم تحریریه ی "ایران" آذری کم نداشت. بعد سردبیر با من تماس گرفت و به دفتر رفتم و خبردار شدم که نویسنده ی هتاک من هستم و مقاله ای نوشته ام کلاً در اهانت به هموطنان آذری و سوسک پنداشته ام شان... هضم قضیه برای ام بسیار سخت بود، نمی فهمیدم چطور آن مطلب چنین برداشت ترسناکی به وجود آورده. وقتی سه شنبه شب هفته ی بعدش تنها در سلول ام یادگاری هایی را که بازداشتی های قبلی روی دیوار نوشته بودند نگاه می کردم هنوز گیج و منگ بودم و نمی فهمیدم دقیقاً چه شده و چه بر سر من، همسرم و خانواده ام آمده.

از آن به بعد من، مانا نیستانی، کارتونیست روزنامه های مثلاٌ اصلاح طلب و نویسنده ی کتاب های کمیک استریپ ماجراهای آقای کا با تمام بار انتقادی شان، برنده ی دو دوره جشنواره ی مطبوعات و دو دوره جشنواره ی نشریات کودک از تمام این عناوین خلع شدم و "کاریکاتوریست هتاک"، "تفرقه افکن"، "مزدور بیگانه" ، " عامل رژیم شونیست فارس"، "بیشرم" یا در مهربانانه ترین حالت "جاهل" ،" احمق" و "بی مبالات" و صد البته "سوسک کش" لقب گرفتم

می دانم آدمی هستم با نقایص بیشمار: عصبی و بد اخلاقم، ترسو و بی اعتماد به نفس ام، حسودم، متأسفانه از غیبت و خاله زنک بازی خوشم می آید، گاهی دروغ می گویم، در حق چند نفر هم واقعاً بد کرده ام (وقتی کارشناس محترم پرونده به من گفت که در تنهایی سلول فکر کنم به چه کسانی بدی کرده ام که اینجا هستم این موارد را به یاد آوردم) اما سعی کرده ام همیشه رو راست آنچه را که هستم بگویم و با قاطعیت می گویم: که هیچوقت نژادپرست نبوده و نیستم، هیچ نژادی را پست تر و هیچ نژادی را برتر نمی دانم، برای دوست داشتن یا دلگیر شدن از آدم ها هیچوقت به تیره و طایفه شان نگاه نکرده ام. خیلی از بهترین دوستان ام تبریزی و زنجانی و اردبیلی بوده و هستند. بدترین مثال برای شونیسم فارس هم من هستم چرا که نه ویژگی خاصی در نژاد آریایی می بینم و نه با این اختلاط نژادی که در طول قرن ها رخ داده مطمئن هستم که رگه و ریشه ی آریایی داشته باشم. مثل بعضی ها هم علامت فروهر بالای سرم نچسبانده ام و به ضرب و زور فلان لوح و کتیبه باستانی شرایط ایران دوران داریوش و کوروش را همانند سوئیس امروز ندانسته ام. معتقدم اگر نژاد و فرهنگی افتخاری آفریده باشد زمانی عضوی از آن فرهنگ واقعاً مفتخر است که بهره و ثمری از آن برده باشد و الا هموطن فردوسی بودن برای من که یک خط شعر از او نخوانده ام چه امتیازی می آفریند؟ یا مثلاً یک انگلیسی که در عمرش شکسپیر نخوانده چه فخری به فرهنگ و زبان اش می تواند بفروشد؟ و معتقدم افتخارات فرهنگی کشور ها و قومیت ها منحصر به ایشان نیست دارایی تمامی کسانی است که از آن استفاده می برند. فرهنگ بازی فوتبال نیست که تیم ما و تیم آنها برای کم کردن روی هم به زمین بروند، مارکز و شاملو و پل استر حافظ و شهریار مال همه ی ما هستند که می خوانیم شان و دوست شان داریم و مسلماً آنچه را که دوست داریم تحقیر نمی کنیم.

اما همین جا اعتراف می کنم در زندگی ام بسیار به لطیفه های قومیتی خندیده ام آن هم نه فقط آذری که قزوینی و گیلانی و اصفهانی و لری. بسیار هم کار بیجایی کرده ام. من اعتراض سال قبل آذری زبانان را به حساب دل چرکین آن ها از بی توجهی تاریخی من و امثال من نسبت به حساسیت های فرهنگی شان می گذارم. اگر هربار که از طرف شناس یا ناشناسی اس ام اس یا آف لاینی حاوی شوخی قومیتی به دستم می رسید جواب اعتراض آمیزی حواله اش می کردم و هر جوک بی ربط درباره ی ترک و لر و رشتی می شنیدم به جای لبخند چشم غره ای به گوینده می رفتم شاید کار به جایی نمی رسید که الان خودم را به زمین و زمان بزنم تا اثبات کنم آنچه که می گویند، نبوده ام ، نخواسته ام و نکرده ام.

به هر حال وقتی گروهی از طرحی یا نوشته ای برداشتی می کنند که حتی مخالف نظر خالق آن است این نشان می دهد که خالق آن اثر خواه و ناخواه راه را برای چنان برداشتی باز گذاشته و اگر این برداشت منفی باشد پس خالق اثر دست کم دچار بی مبالاتی شده است. گناهی که متوجه من هم هست و در این روده درازی ها تنها خواستم شرایط وقوع این بی مبالاتی را شرح دهم بی آن که از مسئولیتی که متوجه ام است فرار کرده باشم. بی مبالات بوده ام اما مغرض، هتاک، نژاد پرست یا نژاد ستیز؛ خیر. به خاطر آن برای بار چندم از همه ی کسانی که از دست ام رنجیده اند معذرت می خواهم. واقعاً قصد رنجاندن شان را نداشتم

تصور می کنم زندگی و کارنامه ی کاری هجده ساله ام به عنوان کاریکاتوریست و روزنامه نگار به همراه مطالب دو سال ایران جمعه ی کودک نشانگر طرز فکر، عدم سوءنیت و دوری ام از برچسب هایی مانند جدایی طلب یا نژادستیز باشد، به هرحال چنین خط فکری یکشبه و بی مقدمه نمی تواند در زندگی و کار من به وجود آمده باشد اگر مایک رامیرز امروز کاریکاتوری کشیده و ایران را چاه فاضلاب تصویر کرده این نگاه رادیکال نسبت به ایران و ایرانی مایه ی تکرار شونده ی آثار او است. می دانم انتظار بزرگی است اما لطف کنید و پیش از نواختن ام کارنامه ی مرا هم مروری کنید.

زیاده عرضی نیست

نوشته شده توسط جاواد التای در 8:45 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:10 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 2:34 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

وزیر کشور به خاطر ممنوعیت

 

استفاده از واژگان ترکی در آذربایجان

 

به مجلس فرا خوانده شد

میللی شورا-2  شنبه 2 مهر: مهر:   اکبر اعلمی از نمایندگان آذربایجان شرقی در مجلس شورای اسلامی از وزیر کشور خواست به خانه ملت برود تا درباره ممنوعیت استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاه‌ها و برچسب کالاها  اکبر اعلمی نماینده تبریز در مجلس هفتم در سئوالی از مصطفی پور محمدی وزیر کشور پرسید که مبنای ابلاغیه غیر قانونی فرماندار این شهرستان به سازمان بازرگانی استان آذربایجان شرقی مبنی بر ممنوعیت استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاه‌ها و بر چسب کالاها چیست؟ او در تشریح سئوال خود از وزیر کشور آورده است: اخیرا فرماندار تبریز طی نامه ‌ای به سازمان بازرگانی استان آذربایجان شرقی ابلاغ کرده است که نسبت به استفاده از الفاظ و جملات ترکی در تابلو‌های فروشگاه‌ها و بر چسب کالاها جلوگیری شود و سازمان مذکور نیز در جهت اجرای ابلاغیه موصوف، هرگونه استفاده از واژگان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاه‌ها و بر چسب کالاها را ممنوع اعلام کرده است!
این عضو فراکسیون اقلیت مجلس هفتم با اشاره به آیه شریفه “و من آیاته خلق السماوات والارض و اختلاف السنتکم و الوانکم ، ان فی ذالک الآیات للعالمین” تاکید کرد که بر اساس مواد مختلفی از قانون اساسی از جمله اصل 15 این میثاق ملی ، استفاده از زبان های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه ‌های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است.
اعلمی در ادامه، با استناد به بندهای (ه) و (و) ماده 10 قانون برنامه چهارم توسعه که دولت را به منظور “ارتقای حقوق انسانی و احساس امنیت فردی و اجتماعی و پاسداری از حقوق شهروندی” موظف کرده به “ترویج مفاهیم وحدت آفرین و احترام آمیز نسبت به گروه های اجتماعی و اقوام مختلف در فرهنگ ملی” و “صیانت از حریم خصوصی افراد” کرده، متذکر شد به موجب اصل 9 قانون اساسی “هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور، آزادی های مشروع را هر چند با وضع قوانین و مقررات سلب کند”.
نماینده تبریز بر همین اساس از پور محمدی پرسید که مبنای اتخاذ تصمیم غیر قانونی و وحدت شکن و تحریک کننده و نافی هویت و اصالت قومی ابلاغ ممنوعیت استفاده از واژکان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاه ها و برچسب کالاها در استان متبوعش چیست و آیا ابلاغیه مذکور مورد تائید او و وزارتخانه‌ متبوعش می ‌باشد؟
او همچنین از وزیر کشور سئوال کرده است که چنانچه پاسخ به سئوالات فوق منفی است، وزارتخانه مربوطه چه اقدامی در جهت نقض ابلاغیه غیر قانونی صادر شده به عمل آمده است؟

نوشته شده توسط جاواد التای در 10:1 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 9:35 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سالهاست کردها در صف مقابل دولتهای مرکزی ایران قرار گرفته اند و از مظالمی که بر سرشان امده سخن میگویند گرچه تا حدودی حق داشته باشند اما من خدمات بسیار بزرگ وتاریخی سلسله اریا مهری وحکومت اسلامی را بیشتر از ان ستم مورد ادعا میدانم با این توضیح که ستم بر کرد نه بدلیل کرد بودن بلکه بیشتر بدلیل سنی بودن اعمال شده است چرا که هم کردها وهم فارسها بر اریایی بودن کرد نظر مشترک داشته بر خلاف ترکها که بیگانه و مغول و... میخوانند. دراین مطلب سعی میکنم هر چند کوتاه از خدمات دو دولت مرکزی به کردها در دشمنی با ترکها بیان کنم.

 اسکان کردها در اذربایجان

کسانیکه از جاده سولدوز به ارومیه سفر کرده اند در ورودی شهر مجتمع مسکونی متشکل از ابارتمانها مسکونی متحدالشکلی را مشاهده میکنند. این خانه ها در دهه چهل توسط محمدرضاشاه جهت اسکان کردهای عراقی که از انکشور اخراج شده بودن احداث گردید. در ان سالها بدلیل جنگ شورشیان کرد به رهبری بارزانی بدر و دولت مرکزی عراق دهها هزار نفر به اذربایجان غربی بناهنده شده بعدها اکثریت انها در راستای سیاست تغییر بافت قومی اذربایجان شناسنامه ایرانی دریافت کردند.اکثر کردهای ساکن امروزی در شهرهای ارومیه -سلماس-سولدوز-بیرانشهر وتا حدودی مهاباد و اکثریت ساکنان روستاهای مهاباد وبوکان بازماندگان همان اوارگان عراقی هستند.

سرعت تغییر ترکیب جمعیتی در جنوب اذربایجان چنان سریع است که تنها طی ۲۷ سال گذشته جمعیت ۳۰ درصدی ترکهای خانا-بیرانشهر-به کمتر از چند درصد رسیده است.

سالها بعد نیز در جریان عملیات انفال توسط ارتش بعث عراق سیل اوارگان کرد به اذربایجان سرازیر شد دولت از ورود کردها جلوگیری ننموده وهمه نوع امکانات در اختیارشان گذاشت. دو سه سال بعد جنگ قره باغ اغاز شد هزاران بناهنده از رود ارس گذشته تا جان خود را تجات دهند اما نیروهای ایرانی انها را سوار بر مینی بوس و تریلی تراکتور ۵۰ کیلومتر انسوتر به اردوگاه ایمیشلی در داخل خاک اذربایجان شمالی منتقل نمودند.نتیجه میتوان گرفت بذیرش صدها هزار اواره کرد عراقی نبعنوان حس بشر دوستانه بلکه تسریع در سیاست نابود سازی اذربایجان که به هر حال کردها از ان متنفع شده اند.این بازی کثیف همچنان ادامه دارد.

نوشته شده توسط جاواد التای در 10:53 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

روزنامه آمریکایی نیویورک پست

 در خصوص احتمال بازدید احمدی نژاد از محل حادثه 11سپتامبر نوشت:

ورود سگ ممنوع است!

میللی شورا-یک شنبه یک مهر- عکس

نوشته شده توسط جاواد التای در 8:44 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط جاواد التای در 8:43 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

بی شک به قدرت رسیدن رضاخان را می توان کودتایی نو در فرهنگ، تمدن و هویت ملل غیر فارس در ایران تلقی کرد. کودتایی که بهای آن به ورطه نابودی کشاندن زبانها و تمدنهای ملل غیر فارس بود. کودتایی که بهای آن قطع بسط و توسعه زبانهای ملل غیر فارس بود و کودتایی که بهای آن تربیت کودکان این ملل در کوره های فرهنگ سوزی بود.

ملت آذربایجان تا قبل از کودتای سهمگین، زبانش در معرض تهدید و تحدید و نابودی قرار نداشت و کودک این ملت در مکتب خانه های آن با فراغی بال و خاطری آسوده چشم خود را بر عالم خلقت تناقض ها باز نمی کرد.

حکومت پهلوی شدیدترین سیاستهای آسیمیلاسیون را در حق ملت آذربایجان اعمال می کرد، حال فرق نمی کرد در راس حکومت رضاشاه باشد یا محمدرضا. شاه پسر، بدتر از پدر، نسل کشی سیستماتیک زبان و فرهنگ تورکهای آذربایجانی را ادامه داد تا حدی که انقلاب پیشه وری نیز نتوانست چاره گشای این نسل کشی باشد و کودک آذربایجانی بار دیگر با سوزاندن کتابهایش به عالم اضداد بازگشت.

ملت آذربایجان با تصور احیای دوباره زبانش، فرهنگش و هویتش انقلاب اسلامی را راهی دیگر برای نجات زبان و فرهنگ خود دید، ولی انگار این سناریوی وحشتناک تمامی نداشته و ندارد. انقلابی که بهای آن برای ملت آذربایجان شهید جوانانش و بی خانمان شدن مردمانش بود، نه تنها سیاستهای شاه پدر را از بیخ و بن نکند، بلکه انگار شاه پسر جایش را به نائبش داده بود.

هر چند تحت فشار ملتهای غیر فارس ساکن در ایران اصلی به نام اصل ۱۵ (که در آن به وضوح به حق تحصیل به زبان مادری اشاره شده است)، در اصول قانون اساسی گنجانده شد ولی ظاهرا این اصل قسمت دروغین سناریو بود، زیرا که در همان حد نوشتاری باقی ماند و مرحله اجرایی آن به فراموشخانه های تاریخ سپرده شد و حقیقت قربانی مصلحت به اصطلاح ملی! شد.

اینها تماما مروری گذراست بر آنچه در طول این ۸۲ سال بر سر ملل غیر فارس، علی الخصوص ملت آذربایجان آمده بود.

در طول سالهای اخیر، حرکت ملی آذربایجان با یادآوری تمامی این سناریوها و اعتراضات مدنی فریاد تظلم خواهی سر داده است. در این میان جنبش دانشجویی آذربایجان نیز به عنوان موتور متحرک این حرکت همواره سیاستهای نابودی فرهنگی و تحدید زبانی ملت آذربایجان را به چالش کشانده است و سعی خود را بر آن داشته تا با پویایی و انسجام خود اعمال ننگین پدر و پسر و نژادپرستانه جمهوری اسلامی را به دادگاههای وجدان بشری سوق دهد.

ما نیز به عنوان بخش فعالی از این جنبش به نوبه خود ضمن محکوم کردن این سیاستهای ننگین ذکر موارد حقوقی زیر را لازم می شماریم.

- مطابق “اعلامیه جهانی حقوق بشر” مصوب ۱۹۴۸ که در مقدمه اش به برابری شرف و حیثیت خاندان بشری اعتقاد داشته و در ماده ی دوم خود تصریح می کند که “هر کس می تواند بی هیچ گونه برتری، منجمله برتری از نظر نژاد، رنگ، جنس، زبان و دین یا هر عقیده دیگر از حقوق برابر و آزادی بهره مند گردد” و ماده بیست و ششم که اشاره می کند “هر کس حق دارد از تعلیم و تربیت استفاده کند و هدف از تعلیم و تربیت باید شکوفایی کامل شخصیت بشری و تقویت احترام به حقوق بشر و آزادیهای اساسی باشد و تعلیم و تربیت باید حسن تفاهم و گذشت و دوستی بین همه ملتها و همه گروهها از نظر نژاد و دین، همچنین گسترش فعالیتهای صلح ملل متحد را تسهیل کند”

- مطابق “عهدنامه بین المللی حقوق سیاسی و مدنی” ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ و “عهدنامه بین المللی حق، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی” به همان تاریخ، که حقوق مربوط به زبان را برای آحاد نوع بشر به رسمیت شناخته است.

- مطابق “قطعنامه ۱۳۵-۴۷” ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد که “بیانیه در حقوق افراد متعلق به اقلیتهای ملی، قومی، دینی و زبانی” را تصویب نمود.

- مطابق “کنوانسیون اروپایی برای حفظ حقوق بشر و آزادیهای اساسی” به تاریخ ۴ نوامبر ۱۹۵۰ “کنوانسیون شورای وزیران مجمع اروپا” به تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، که مقاوله نامه (چارتر) اروپایی برای زبانهای منطقه ای و یا اقلیتی را تصویب نمود.

- مطابق “اعلامیه جهانی حقوق جمعی خلقها” مصوب بارسلونا به تاریخ می ۱۹۶۰ که حق تحصیل را برای خلقها به رسمیت می شناسد.

- مطابق “اعلامیه جهانی حقوق زبانی” مصوب بارسلون، به تاریخ ژوئن 1996 که در بخش دوم ماده بیست و سوم خود تصریح می نماید که “آموزش و تحصیل می بایست در سرزمینی که عرضه می شود به حفظ و توسعه زبانی که یک جمعیت زبانی با آن سخن می گوید، یاری رساند” و نیز ماده بیست و نه که اشاره می نماید “هر کس محق است که از تحصیل و آموزش به زبان خاص سرزمین خود که در آنجا ساکن است برخوردار گردد” و ماده های ۲۴، ۲۵، ۲۶، ۲۷، ۲۸ و ۳۰ که مکررا و موکدا بر حق تحصیل به زبان مادری، آموزش و بسط و گسترش مطالعه ی آن در سطوح دانشگاهی اصرار دارد.

- مطابق “قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران” مصوب ۲۸ جولای ۱۹۸۶ که در اصل ۱۵ خود “استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات رسانه های گروهی و تدریس ادبیات آنها را در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد می داند” و اصل ۱۹ که در آن نیز به “حقوق مساوی مردم ایران از هر قوم و قبیله و نژاد” تصریح داشته است.

و بیانیه ها و اعلامیه های بین المللی و حتی قانون اساسی ایران، حق تحصیل به زبان مادری، حق مشترک همه انسانها بوده و بنابراین سلب این حق از مردم آذربایجان توسط حاکمیت، نقض آشکار قوانین بین المللی، حقوق بشر و قانون اساسی است.

- اگرچه در نگاه اول ممکن است به نظر برسد که حاکمیت شوونیست با در دست داشتن ابزارهای قدرت در نهایت موفق به انجام پروژه یکپارچه سازی فرهنگی و آسیملاسیون نسلهای آینده مردم آذربایجان خواهد شد، اما وقایع سالهای اخیر نشان داده است که تضاد هویتی که از سیاست یکپارچه سازی ناشی می شود، می تواند آغازگر جریانی عظیم و مردمی شود که روز به روز پایه های استبداد و فاشیسم را سست تر نماید.

- آموزش و تحصیل به زبان ترکی خواسته درونی و نهفته هر کودک آذربایجانی است که مفاهیم اولیه زندگیش را در زبان مادریش یعنی ترکی آذربایجانی فرا گرفته است. اگرچه این میل در همان اوان کودکی توسط سیستمهای ظالمانه حکومت سرکوب می گردد، اما در نهایت پس از رشد و بلوغ وی و آشنایی او با حقوق از دست رفته اش، همان تضاد هویتی ایجاد گشته و او را هر چه بیشتر در جهت احقاق حق خود مصر تر می نماید.

- علاوه بر آن، قشر روشنفکر جامعه آذربایجان با توجه به وظیفه ای که بر عهده گرفته، در تلاش است تا با حرکت معقولانه و اتخاذ روشهای مبارزه مدنی، باز پس گیری حقوق ملی را به عنوان مهمترین خواسته ملت آذربایجان مطرح می نماید و از این طریق در مقابل جریان پان فارسیسم ایستادگی می کند.

آنچه به نظر می رسد این است که آموزش به زبان ترکی در مدارس از خواسته های اساسی ملت آذربایجان و بویژه دانشجویان و تحصیل کردگان است و منع آنها از رسیدن به این حق موجب ایجاد حرکتهای حق طلبانه در جهت رسیدن به خواسته های ملی خواهد شد.

جنبش دانشجوئی آذربایجان همراه با دانشجویان سایر ملل غیرفارس و تحت ستم “رسمیت یافتن زبان مادری” خود را در راس اهداف ملی و انسان خود جای داده و با تمسک به تمامی موارد قانونی فوق الذکر مبارزه در راه این هدف مقدس را وظیفه ملی و انسانی خود شمرده و تحت هیچ شرایطی از آن عقب نشینی نخواهد نمود. در این راستا ضمن آگاهی بخشیدن به توده ملت آذربایجان و به هر طریق ممکن در تمامی دانشگاهها و مدارس کشور بر این خواسته قانونی خود پای خواهد فشرد. جنبش دانشجوئی آذربایجان با تمسک به شیوه های مدنی و در صورت لزوم مبارزه منفی سعی خواهد نمود تا ضمن تاکید بر هویت ملت آذربایجان اسباب برقراری نظام آموزش و پرورش به زبان ترکی را فراهم نماید.

یاشاسین آذربایجان
گونئی آذربایجان اویرنجی حرکاتی
گله جک بیزیمدیر
۳۰ شهریورماه ۱۳۸۶

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:59 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شنبه 31 شهریور1386 ساعت: 16:14	توسط:kurd
با عرض سلام و تبریک سال نو تحصیلی امیدوارم کمی روشن بین تر به مسایل هم نوعان (غیر همزبانت ) بیاندیشی من بهت سر می زنم فقط خواستم عرض ادب کنم و بپرسم که چرا فارسی می نویسی؟ تو که این زبون (لهجه ) رو قبول داری ؟ http://www.sndoos.blogfa.com/ حتما سر می زنم موفق باشی

 

یبزیم سولدوز- دوست عزیز از توجه شما ممنونم . فارسی نوشتن وفارس بودن ننگ نیست مهم انسان بودن انسان زندگی کردن است متاسفانه طی ۸۰ سال گذشته در حق ملیتهای غیر فارس ستمهای زیادی روا شده ویکی از این ستمها همین است که هرکس از زبان وهویت خود دفاع کند مثلا بان تورکیست است یعنی فاشیست است و.... البته من به ترک بودن خود افتخار میکنم حتی بات تورکی ان امما فارسی مینویسم تا شما که کرد هستید هم بخوانید واز ستم مشترکی که بر من و تو و عرب وبلوچ و...روا داشته اند  اگاه شوید وبا همان وسیله ظلم با ظلم مبارزه کنیم وبقول ضرب المثل ترکی  ظولوم کسسین ظولومکاری    یعنی ظلم ظالم را نابود کند.

نوشته شده توسط جاواد التای در 3:8 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •