سیاه می کنم، پس هستم؛

بیزیم سولدوز: بحث روز، بحث شیرینی است. دعوا بر سر تکه پارچه ی رنگین دیروزی و سمبل حرکت ملی امروزی؛ و عجبا که در این وانفسای مصادره ی اموال منقول و غیرمنقول حرکت ملی کسی از دوستان متذکر نگردید چه بود راز این تحول شگرف، از پارچه به سمبل!. هرچه که بود و باشد، خدا را صدها بار شکر که لااقل قائل شدیم به لزومش، لزوم سمبل و به عبارت بهتر و به گفته ی دوستان، بایراق.

همهمه ای به پاگشته و ولوله ای به پا خواسته، گویا به زعم دوستان و لابد به واقع، پیش از این، جناب بایراق کلهم مفقود بوده و به میمنت همت والا و ید غول افکن و فکر برنای ایشان یافته شده است، آقای سمبل!. حرفها و جملات آنقدر درهم و برهم گشته اند که آدم می ماند از جدی یا شوخی بودنشان و تهوع می گیرد از این حجم فراموشی تاریخی.

بگذریم...

سخن از سیاه است و سیاهی و سیاهکاران ملی . آنان که سیاهی را بر سفیدی اولدوز ارجح می دارند و البته که باید؛ خفاشان را چه به روشنی روز؟!. طنز تلخی می شود وقتی می بینی کسی که جناب تکه پارچه را زاید و زود و محکوم به زوال می دانست چگونه بر سر و کول خود می زند برای رسمی کردن رخت سیاه بر تن بایراق آذربایجان. از چه رو و اصلا با کدام رو سیاه کرده اید ماه و ستاره را، چه کسی این توهین را پاسخ می دهد؟ ملت آذربایجان جنوبی را چه کسانی لایق سیاهی دانسته اند؟ کاممان به دشنه ی شوونیسم خونین گشته و زخمی و مجروحیم، اما رویمان را چرا سیاه کردید؟ سیاهی اینجا مولود ابر های تیره ی آسمانش است . اینجا مردمانش همه روی و دل سفیدند، به حرمت شهیدان و زندانیان راه آزادیشان. مگر یادتان رفته که بایراق، آیینه ی دل یک ملت است؟دل ملت آذربایجان را سیاه انگاشته اید ؟

سخن از حافظه است و حفظش و محافظینش، و لاجرم معاندانش. کسانی پرچم دار گشته اند و هارای هارای بایراق از دهانشان متراوش می گردد که محکوم کرده بودند و عجیبتر آنکه هنوز هم می کنند، دیگر پارچه ها را!. گو وحی منزلی آمده است بر دل آقایان بر حقانیت بایراق سیاه (به دموکراسی هم خواهیم رسید، بعدا). به زعم عالیجنابان سیاهپوش، حرکت ملی آذربایجان از زمانی متولد می گردد که نه بایراقی بوده و نه قلعه بابکی و نه زندانی شدگانی به جرم برافراشتن پارچه ی رنگین!. شاید هم اشتباه نه از ما باشد و نه از دوستان؛ بالاخره جادوی فتوشاپ است دیگر!. می شود قلعه را، چهارراه آبرسان را،مرند را، اورمو را، همدان را،سویوق بولاق را، قوشاچای را و دانشگاه تبریز را جعل کرد و با پارچه ی رنگین، فتوشاپید! و در آخر یک سوال و نه، دو سوال می ماند و ما و عقل ناقصمان. اگر آن پارچه نامش بایراق بود و است، چرا از یادش برده اید و بدتر از آن منکرانش هستید. و اگر هم نیست و جادوست، شما چرا جادو نمی کنید و به اندازه ی یک عدد هم که شده در یکی از دارقوزآبادهای علیا یا سفلا نمی فتوشاپید؟!

آخ، یادمان رفته بود. شما که مثل ما خائن حرکت ملی آذربایجان نیستید!...

سخن از دموکراسی است و کرکس و کرسی ریاست. آنجا که مقدسترین کلمات، ملعبه ی سیاه صفتان می شود و بهانه برای انکار تاریخ. بهانه برای نادیده گرفتن هزاران سرفراز قلعه ی باک. بهانه برای هیچ انگاشتن رشادتها در برافراشتن آنچه شرف می دانستند و می دانند و تا ابد خواهند دانست. آری سخن از تخم فتنه است، وقتی که به بهانه ی برچیدن فتنه ی نفاق و انشقاق می شکند و سیاهی می پراکند بر دل خونین آذربایجان، به زمین سبزش و آسمان همیشه آبی مانده در زیر ابرش. سخن از کسانی است که معلوم نکرده اند چرا دموکراسی مدنظرشان باید در میان خودشان باشد و برای خودشان، و چرا نظارت استصوابی برای لایق بودن افراد به کسب آثار دموکراسی؟!. هر که را برگزینید حق اظهارنظر دارد و هر که خلافتان گفت، مصادره گر خائن مزدور ایراندوست!. این چگونه دموکراسی است که نظر هزاران برافراشته کننده ی بایراق در قلعه ی بابک را نادیده می گیرد؟ آیا آنان دیگر آن بایراق را قبول ندارند؟ اگر قبول ندارند، لطفا بفرمایید چگونه فهمیدید. دانه دانه از خانه ها جویا گشته اید و یا هم رمل و اسطرلاب انداخته اید؟!. اگر هم که می دانید هنوز هم آن بایراق را قبول دارند، دیگر چه لزومی به طرح پارچه ای دیگر است؟!

البته که شما خائن نیستید، ما از همه طرف ایمان داریم!...

بگذریم...

این موضوع هر چه که هست، دل عزیزانمان را شاد نموده و ما به همین قانعیم. که لااقل بهانه ای شده برای تفریحشان و تفریحمان!. به هر حال ناگفته ماند و تا ابد هم مسلما نخواهد ماند، نیت دوستان. آنجا که دموکراسی را محدود به جمع 13 نفره ی خود می کنند.

بالاخره نمی شود که ساکت ماند، باید پوز گاموح را زد. اصولا، بنا به گفته ی دوستان، گاموح را باید کشت؛ چه با لگد، چه با مشت!

بگذریم...

قایناق:اذوح-یاشیل قان

بیانیه علیه استبداد فرهنگی و فرهنگ استبداد

بیزیم سولدوز: مثل زردی پاییز است استبداد. مثل ریزش برگهای پاییزی است اشک هایی که در فراق یاران و دوستان در بند فرو می ریزد. چرا به یکباره نامحرمان برحریم خصوصی تفکر ما می تازند و کس را یارای اعتراض نیست؟ مشخصه پاییز زردی طبیعت است و مشخصه استبداد زردی چهره های مظلوم. مشخصه فکری آنها فرهنگ استبدادی شان است. عدم پای بندی به آزادی و دموکراسی، عدم شفافیت، سرکوب و خفقان و دهشت، بیگانه انگاری شهروندان، بیگانه انگاری فرهنگ و زبان اقوام، رفتار زندانبانی با ترک و عرب، تمرکز قدرت در دست عده معدود با استفاده از پوشش دین از مشخصات فرهنگ های استبدادی است.

بهتر آن است که نخست با گونه های استبدادی مسلط بر جریان هویت خواهی و حقیقیت طلبی، ما آشنا شویم و سپس به آن بیندیشیم. گونه هایی که صدها سال است زبان تورکی و فرهنگ تورکی ما را در اسارت خویش باقی نگه داشته اند.

۱- استبداد در نژاد و تبار (پارس سالاری)

شالوده فرهنگ پارس تحقیر و کوچک انگاری فرهنگ های دیگر است. فردوسی نمونه بارز این مثال می باشد. شاهنامه حدیث پارس سالاری و تفکر بسته بندی شده پارسی است. هر نژاد دیگر غیر از پارسها پست و حقیر محسوب می شود. آنها حتی تبادل فرهنگی را نیز بر نمی تابند. نه شرقی و نه غربی این بار جایش را به نه تورک و نه عرب داده است. سهراب که در فرهنگ غیر رشد کرده باید بمیرد آن هم به دست رستم دستان پارس ها. برتر انگاری فرهنگی پدر و پسر نمی شناسد. پسر اگر به شرق و غرب بیندیشد مردنش عین ضرورت است. گیرم که پدر سراپایش غرب زده ای بیش نباشد. مرحوم شریعتمداری جانش را بر سر این تفکر از دست داد. برسر تفکری که برتر انگاری آنها را زیر سئوال می برد. اجتهاد حتی باید با زبان پارسی حکومت کند وگرنه محکوم به زوال است. آنها اخیراً بر تز گفتمان و گفتگو تاکید دارند. این نشان دهنده آن است که خودشان نیز برخلاء این گفتمان پی برده اند. فرهنگی که گفتگویش اجبار و زور است راه به جایی نخواهد برد. طبیعی است که رستم قابلیت تحول در تفکر افراد را نداشته باشد. رستم بدون شمشیر جنازه ای متحرک است. مرگ سهراب در همین عدم قابلیت ریشه دارد. بر این اساس حذف غیر آریایی ها و خصوصاً نخبگان اقوام، راحت ترین کار ممکن برای مستبدان است. هزینه این کار کم است در حالی که احترام به آزادی بیان و پاسخ گویی به ضروریات مدنی سایر زبانها و فرهنگ های تحت سلطه هزینه زیادی می طلبد. نتیجه این تفکر آریایی و این رفتارهای سلطه جویانه پیروی از سبک اقتدارگرایانه است که مخصوصاً در سازمانهای بزرگ حکومتی دیده می شود. نظام متمرکز، قوانین سخت و انعطاف ناپذیر و عدم تحمل استقلال همراه با ارزش های غیر انسانی حاکمان دوره های مختلف ایران باعث ایجاد یک سیستم سیاه و سنگینی به نام «پارس سالاری» شده است.

۲- استبداد در دین

به نام دین به کام پارس ها. چکیده این گونه استبداد همین است. قبایل و شعوبی که قرآن از آن دم می زند تنها یک قبیله است و آن هم آریایی نژادان پارسی گوی شکر سخن. سریالی که اخیراً پخش شد نمونه این گفتار است. داستان علی (ع) و رستم را به طور موازی به گونه ای در هم آمیخته بودند که از رستم یک چهره دینی ارائه می شد. ذوالفقار بر دستان رستم دستان نشاندن، تز امروزی آنهاست. وجهه مثبت دینی دادن به قهرمانان بی دین پارسی و برعکس آن زنازاده خواندن بابک و فتوا دادن بر آن و خلاصه وجهه منفی دادن به قهرمانان اقوام تئوری جدیدشان است. مارک لائیکی، کمونیستی و … زدن بر فعالان آذربایجان از مشخصات این گونه استبدادی است. حتی خدا و پیامبر و امامان را نیز مختص فارسها و دیدگاه حاکم می دانند. دستگیری عزیزان ما در ماه مبارک رمضان بیشتر به دلیل اشاعه و القای این تفکر استبدادی است. «طه جابر العلواتی» می نویسد: «در جوامع اسلامی موجود حتی سازمان و جمعیت های اسلامی نیز از گزند آزادی ستیزی در امان نمانده اند.» چه برسد به اقوام. این گونه استبدادی به تصفیه صاحبان افکار مخالف دست زده و کتابهای آنها را به عناوین مختلف از دسترس مخاطبان خارج می سازد. هجوم آنها به صاحبان اندیشه و دستگیریشان در راستای همین سیاست است. ریاکاری تهوع آور، چاپلوسی و فروتنی احمقانه، تعریف و تمجید و ستایش خارج از اندازه بطوری که کرامت انسانی را زیر سئوال می برد و اخیراً ستایش آریایی دین مداران از مشخصات ضهور و بروزگونه متعالی این نوع استبداد است. ما اگر به این نوع ارزش های ضد انسانی و گاهاً ضد دینی تعلق نداریم چه کنیم؟ ما متعلق به زبان، فرهنگ و دین خویشتن هستیم. خدای ما خدای مستبد و آریایی نیست. این عدم کرنش ما در برابر فرهنگ استبدادی ریشه در زبان و فرهنگ تورکی ما دارد و خودشان نیز بر این نکته واقفند.

۳- استبداد در آموزش و پرورش

آموزه های فکری کتابهای آموزش و پرورش شدیداً شیوه های شوونیستی فارسها را ترویج می کند. کوچک ترین سهم و نگرشی در خصوص اقوام در نظر گرفته نشده است. شیوه تدریس و سبک های مدیریتی سبب ایجاد سکوت و پذیرش سلطه، انقیاد بدون منطق، تقلید کورکورانه، چابلوسی فروتنانه، ریا کاری دینی و مدرک گرایی افراد جامعه گشته است. به قول «مایکل اپل» آموزش و پرورش به وسیله ای برای حفظ تداوم و مشروعیت بخشیدن به قدرت و سلطه سرمایه داران و حاکمان تبدیل شده است و آنها از طریق برنامه های آموزشی و درسی آشکار و پنهان پایه های قدرت خود را استحکام می بخشند. تقویت آریا محوری، تحقیر اقوام، استحاله زبانهای همزیست و تدریس برتری پارسها در دستور کار آموزش و پرورش است. کار به جایی رسیده که بچه ها بر دروس آموزش و پرورش ایراد می گیرند به قول آن بچه که به بازرس آموزش و پرورش گفت: «درس زاغکی قالب پنیری دید، فقط کلک زدن یاد ما می دهد!» و بازرس جز حیرت جوابی نداشت. اتفاقاً آموزه های پارسها همین است. رستم با کلک سهراب و اسفندیار را کشت و خودش با کلک برادرش به چاه مرگ افتاد. ایراد اصلی بر آموزش و پرورش وابسطه بودن آن به سلطه است. و همین وابستگی را نیز یاد بچه ها می دهد. شاید ذکر این نکته اینجا مهم باشد که چون بستره فرهنگی، استبدادی است هر حاکمی که در این بستره قرار گیرد خود به خود مستبد و زورگو بار می آید. حکایت کشورهای جهان سومی از این قرار است.

۴- استبداد در مطبوعات و رسانه های ارتباط جمعی

رسانه ها و مطبوعات ایران متاثر از شرایط فرهنگی جامعه دچار روحیه استبداد زدگی و سانسور حقیقت شده اند. یعنی بدون این شرایط مجوزی صادر نخواهد شد. بر این اساس حذف و لغو مجوز نشریاتی که دم از هویت و زبان تورکی می زنند در اولویت کاری آنهاست. و در این راستا نشریاتی که علیه هویت و زبان ما می تازند روز به روز با مساعدت فراوان حاکمیت و پان پارسها روبرو می شوند. البته تاثیر گذاری چنین نشریات وابسته در حد صفر است و اصولاً در ایران اعتماد به نشریات وجود ندارد و آن هم به سبب وابستگی و یک جانبه نگری آنهاست. و بعضاً بعضی از این نشریات اسباب مسرت می گردند. بطور مثال وقتی کشور آذربایجان را ایران شمالی می خوانند یادشان می رود که شماره اش را بگذارند. چون تئوری خوانش آنها باید دقیق و بر پایه عدالت باشد. یعنی اگر از چپ به راست حساب کنیم باید بنویسند: ارمنستان (ایران شمالی ۱)، آذربایجان (ایران شمالی ۲)، تاجیکستان (ایران شمالی ۳) و… بر این اساس صدا و سیمای تبریز به مضحکه بی بدیل در نوع استبدادی خود شده است. در صورتی که شبانه روز سایر شبکه ها به فارسی خبر و برنامه پخش می کنند، رادیو و تلویزیون تبریز کاسه داغتر از آش شده و مشابه آنها را جرا می کند. و بدین طریق روند پاکسازی زبانی در این گونه استبدادی از بچه ها شروع می شود. یعنی برنامه کودکان را مطلقاً با زبان فارسی اجرا می کنند. دقیقاً در راستای استحاله طرح ریزی شده. ترک ستیزی فارسها توسط سریال ها و فیلم های جریان ساز از تلویزیون تبریز بیشتر پخش می شود. بلایی که بر سر شهریار آوردند هنوز از خاطره ها محو نشده است. شهریار در آن سریال همچون فارس زبانان دو آتشه معرفی شده است. عدالت محوری سانسور شده است. رجعت شهریار به سهند و شاعران دیگر حذف شده است. انگار نه انگار که سهندیه مشهور، اثر شهریار است. و یا در حیدر بابا آداب و رسم و رسوم تورکها پر است و کودکی خود شهریار در اثر حیدربابا به وضوح ذکر می شود. «… آی اؤزمو او اَزدیرن گونلریم / آغاج مینیب آت گزدیرن گونلریم… » و هیچ یک از این صحنه های حیدربابا اجرا نشد. به جز یک تصویر خود ساخته که در آن شهریار به شلوارش می شاشید! صدا و سیما علناً مرکزیت پاک سازی زبان و فرهنگ های غیر پارسی را بر عهده گرفته است. سوای این مباحث یادمان باشد که دستگیر شدگان اخیر به نوعی در رسانه های ارتباطی جمعی از جمله از طریق نشریات با مردم خود در ارتباط بوده اند. این گونه استبدادی صرفاً محویت زبان خود را می پسندد و تاب تحمل ترویج زبان و فرهنگ دیگر را ندارد. و چرا فکر نمی کنند از نظر ما آنها دیگری اند؟ و این خود بحث دیگری است.

۵- استبداد نظامی و پلیسی

این نوع استبداد توسط فرماندهان نظامی اعمال می گردد. خود نگارنده بارها شاهد سرکوب حرکت ملی و به خصوص رفتار زشت و زننده آنها بوده است. سرکوب قلم توسط تفنگ و با نام دین مشخصه این نوع استبداد است. ارعاب، نخبه کشی در سکوت، تئوری ریزی و اجرای برنامه های خاص توسط این گونه افراد انجام می شود. شاخه اطلاعاتی این نوع استبدادی با اجرای طرحهای دراز مدت و برنامه های از قبل طراحی شده به نخبه کشی وسیع در سطح جامعه دست می یازد. مریض ساختن فعالان هویتی، طراحی تصادفات ساختگی و در صورت لزوم آشکارا تاختن بر آنها از مواردی است که استبداد نظامی و پلیسی باکی از آن ندارد. و ایضاً در خصوص دستگیریهای اخیر این گونه استبدادی چهره زرگو و اقدام خشن پلیسی را به نمایش گذاشت. ایجاد تصویرهای خشن و رعب انگیز و سلب امنیت روحی و روانی فعالان و مخالفان و همچنین در تنگنا قرار داددن خویشان و بستگان آنها بر عهده این شاخه می باشد. طبیعی است که در فرهنگ استبدادی فارسها این گونه استبدادی قدرت فراوان دارد و عملاً در خصوص مسئله اقوام دستش باز است و این روزها بی هیچ واهمه یی بر حریم خصوصی و بر ساحت مقدس زبان و فرهنگ ما می تازد. نحوه تعلیمات آنها نیز جای حرف دارد. بطوری که بر بسیجیان القا می کنند که فعالان هویتی یا جاسوس اند و یا بی دین. و در حیرتم که ما خود از حقوق آنها دفاع می کنیم آما آنها ما را سر می برند. انتشار لیست سیاه نیز در این راستاست. فاجعه دیگری نیز در راه است فاجعه ای که منجر به مریض ساختن تعدادی از فعالان و به مرگ آنها منتهی خواهد شد و به موقعه اش نیز از تئوری سازها و طراحان مرگبار آن سخن خواهم گفت. و شاید هم مرگ فعالان پرده از این راز بر دارد و یا بهتر بگویم شهادت فعالان.

یکی از سیاهپوستان در خاطرات خود می گوید: «سه روز غذا نخوردم، پس از سه روز مجبور به خوردن شدم از فرط گرسنگی. بعد حالم به هم خورد و بالا آوردم. انفرادی را بوی گند فرا گرفته بود. مرا به بهداری زندان منتقل کردند و در آنجا با آمپول چیزی بر من تزریق کردند که بعدها فهمیدم به بیماری ایدز مبتلا گشته ام.»

دغدغه اصلی ما در حال حاضر تفهیم اصول غیر اخلاقی و غیر انسانی این گونه استبدادی بر دادرسان حقوق انسانی در اقصا نقاط جهان می باشد. اینجا دارند با همه امکانات و با زر و زور و تزویر منادیان آزادی را سر می برند و هیچ کس را یارای اعتراض باقی نمانده است. ما مظلومترین انسانهایی هستیم که در محاصره گونه های خشن و زورگوی استبدادی آرام- آرام جان می دهیم.

۶- استبداد در حکومت

«تاریخ ایران شاهد صدها حاکم مستبد، خودمدار و زورگو بوده است. در این سطح از استبداد یک یا چند نفر برای جمعیت یک کشور تصمیم می گیرند و در واقع جامعه را به صورت نظامی الیگارشی اداره می نمایند.» فرمان فرهنگ حاکم عین قانون تلقی می شود. طبیعی است که تمرکز قدرت به فساد اجتماعی منجر خواهد شد. بی تفاوتی و مسئولیت ناپذیری سایر گروههای اجتماعی ناشی از همین امر است. اوج استبداد حکومتی وقتی است که با استبداد دینی و زبان فارسی هماهنگ گشته و علیه دیگر زبانها و فرهنگ های موجود در ایران زمین طرح هجمه می ریزند. دوره رضاخانی شاهکار همین طراحی است. و البته سیاستهای امروز نیز نسبت به قبل تغییر نیافته است. حتی امروز روند ترک ستیزی و استحاله فرهنگی به مراتب بیشتر از گذشته صورت می گیرد. شمشیر علی (ع) بر دستان رستم داده شده است. با نام دین و به کام شوونیست های پارس علیه سابر اقوام جبهه گرفته اند.

حال با توجه به سطوح مختلف استبداد در فرهنگ های استبدادی، ذکر نکاتی چند را واجب می دانم. در این نوع از دوره استبدادی حتی امید برای دست یافتن به دیالوگ و گفتگوی فی ما بین امیدی واهی می باشد. اطاعت بی چون و چرای سایر زبانها و فرهنگ های موجود در ایران زمین از فرمان فرهنگ حاکم امری ضروری است. این را گفتمان بی مخاطب فرهنگ استبداد می گوید. اما به نظر ما اطاعت بی قید و شرط از استبداد و ترس از آن باعث می شود که نسل های بعدی نیز گرفتار همین معضل باشند. ما اعتقاد داریم که برای آزادی و حقیقت حتی باید از جان خویش نیز گذشت. و البته مدتهاست که سر این مسئله جان می بازیم. ما با فرهنگی طرف حساب هستیم که دموکراسی در آن کوچکترین نقشی ندارد و هر چه هست استبداد است و زورگویی.

در این میان باریکه ای از نفوذ آموزه های همان فرهنگ در بین عده ای از مدعیان آزادی مشکلات ما را دو برابر کرده است. این عده قلیل که خود دست پرورده دستهای پنهان و به قولی سربازان گمنام آقا می باشند با نفوذ در جریان ملی هویتی ما سعی دارند تا تریبون حرکت باشند. آنها در راستای سیاست استحاله، با بزرگ نمایی افراد معلوم الحال و با مصاحبه ها و مقالات آنچنانی سعی دارند تا لیدر و رهبر و کوفت و مرض تولید کرده بر پیچیدگی این کلاف پیچ در پیچ بیفزایند. مبارزه آنها با رهبران واقعی حرکت و تبلیغات منفی اشان علیه دکتر چهرگانی و سایر بزرگان حکایت از دسیسه ای فراگیر دارد.

بنده ضمن حمایت از این بزرگان و ضمن حمایت از دستگیرشدگان اخیر که همه اشان تاج سر این مردمند خواستار هوشیاری عزیزان در این برهه خاص هستم. بنده به نوبه خود وظیفه خویش می دانم تا از صرافی ها، سعید موغانلی ها، اکبر آزادها، عباس لسانی ها و سایر دوستان که ذکر نامشان خارج از حوصله این مقال است ضمن تقدیر و تشکر از مبارزات فرهنگی ایشان مراتب نگرانی خود را نیز از اوضاع و احوال آنها اعلام بنمایم. این مقاله فرصتی است که آرزوی آزادی داشته باشم. آرزوی آزادی همه دوستان و همه آذربایجانی ها.

با احترام / محمد رضا لوایی - ۷/۷/۸۷ - www.imler.biz  - geceadi@gmail.com

شبکه ای شدن مبارزات ملی در آذربایجان

بیزیم سولدوز: نفوذ ایده های ملی در لایه های پایین و بالای جامعه آذربایجان و گسترش و توسعه تفکرات ملی در میان ملت آذربایجان موجب به وجود آمدن شبکه های به هم پیوسته ای از فعالین ملی در جامعه آذربایجان شده است که این شبکه ها با همکاری هم حاکمیت را در آذربایجان با مشکلات جدی روبرو کرده است

ملاقات حضوری دانشجویان در بند با خانواده هایشان

"ما را شکنجه داده اند"

بیزیم سولدوز: در پی انتقال ۵ نفر از فعالین دانشجویی هویت طلب به زندان ، یکشنبه ۷ مهر خانواده های امیر مردانی و فراز ذهتاب با فرزندان خود ملاقات داشتند .خانواده های آیدین خواجه ای و داریوش حاتمی نیز یک روز قبل شنبه با خانواده های خود دیدار داشتند .

اظهارات اخیر بارزانی زنگ خطری برای شروع جنگی دیگر در خاورمینه

بیزیم سولدوز:  بارزانی در مورد حضور نیروهای مسلح کرد در بخشهایی خارج از مناطق کرد نشین گفت که" تقسیم بندی هایی که در زمان بعثی ها در عراق صورت گرفته بود دیگر قابل قبول نیست" بارزانی در بخش دیگری از اظهارات خود در خصوص حضور نیروهای مسلح کرد در خانقین و قره تپه گفت " این مناطق بخشهایی جدا شده از کردستان هستند و اگر دولت عراق سعی در اعزام نیرو به خانقین کند به جای هر گردان از نیروهای نظامی عراق ما دو گردان از پیشمرگه های کرد را برای مقابله با آنها اعزام می کنیم.

نامه ارسالی به پارلمان و وزير امور خارجه آلمان در رابطه با

نويسنگان و مدافعين حقوق انسانی آذربايجان

در گیری چند صد نفری میان جوانان تورک و اراذل و اوباش کورد در سولدوز

بیزیم سولدوز: ساعت ۲۴ نیمه شب دوشنبه هشتم مهر بعد از پایان بازی فوتسال از سری بازیهای جام رمضان در سولدوز درگیری میان چند صد تن از تماشاگران تورک و اراذل و اوباش کورد در خیاباناهای منتهی به سالن ۲۰۰۰ نفری این شهر روی داد.

 مهندس علیرضا صرافی ، آذربايجانين تانينميش آيدين لارينان بيرليكده-شکیللر

دومین ترور روحانیان کورد در غرب اذربایجان طی ده روز اخیر

بیانیه‌ جمعی از روشنفکران در اعتراض به نقض حقوق بشر در آذربایجان

بیزیم سولدوز: جمعی از نویسندگان،هنرمندان ،فعالین فرهنگی-مدنی و فعالین حقوق بشر ضمن صدور بیانیه‌ای خواستار توقف نقض حقوق بشر در آذربایجان و رفتارهای خشونت آمیز با فعالان مدنی هویت خواه آذربایجان شدند.

تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه تبریز

در محکومیت بازداشت های دانشجویان هویت طلب

بیزیم سولدوز: روز شنبه 6 مهر ماه ساعت 12:30 جمعی از فعالین دانشجویی دانشگاه تبریز به همراه اعضای انجمن اسلامی این دانشگاه تحصنی را در اعتراض به بازداشت های دانشجویان هویت طلب دانشگاه تبریز در تابستان 87 برپا نمودند

مسعود بارزاني: خون دادیم پس صاحب حق هستیم

بیزیم سولدوز: مسعود بارزانی رهبر منطقه ای کوردهای شمال عراق یکبار دیگر خواستار حل مسئله کرکوک در چهار چوب اصل ۱۴۰ قانون اساسی عراق شد.

ERMƏNİSTAN MÜXALİFƏTİ PAYTAXT İRƏVANDA

NÖVBƏTİ MİTİNQİNİ KEÇİRİB

Bizimsulduz: Bu dəfəki aksiyada əsasən Erməni Milli Konqresinə sədr seçilməsi ətrafında çıxışlar olub.

شبکه ای شدن مبارزات ملی در آذربایجان

بیزیم سولدوز: نفوذ ایده های ملی در لایه های پایین و بالای جامعه آذربایجان و گسترش و توسعه تفکرات ملی در میان ملت آذربایجان موجب به وجود آمدن شبکه های به هم پیوسته ای از فعالین ملی در جامعه آذربایجان شده است که این شبکه ها با همکاری هم حاکمیت را در آذربایجان با مشکلات جدی روبرو کرده است و به علت نامحسوس بودن مبارزات ملی بعد از حماسه خرداد حاکمیت خود را در برابر یک آرامش قبل از طوفان می بیند و به این خاطر افراد شناخته شده را دستگیر می کند تا از رمز و رموز مبارزات فعالان ملی در آذربایجان سر درآورد که تا بحال موفق نبوده است.

جامعه شبکه ای را اولین بار جامعه شناس فرانسوی مانوئل کاستلز برای شبکه های اطلاع رسانی و جامعه اطلاعاتی و خبری به کار برده است و ایشان بر این عقیده است که با به وجود آمدن شبکه های اطلاعاتی و اطلاع رسانی در عصر حاظر موجب تسریع خبررسانی خواهد شد و همچنین در این عصر گرایشات ملی گرایانه به خاطر این شبکه ها قدرت خواهد گرفت و کشورهای چند ملیتی و کثیرالمله و چند زبانی با احتمال تجزیه روبرو خواهند بود و این نظر در مورد شوروی سابق و یوگسلاوی درست از آب درآمد.

ظهور جنبش های سیاسی و اجتماعی قدرتمند در قرن حاظر و تداوم آنها برای مبارزه برای رسیدن به اهداف خویش در کل جهان شبکه های قدرتمندی به وجود آورده اند که با حضور این شبکه های قدرتمند اجتماعی دولتها توان بر هم زدن نظم جامعه را ندارند و به راحتی نمی توانند بدون مذاکره با این شبکه های قدرتمند اجتماعی به کاری دست بزند. مبارزات برابری زن و مرد، مبارزات حفظ محیط زیست در این جرگه می گنجند این گروهها در شبکه های جدا و پیوسته با هم در ارتباط هستند و به این خاطر هست که در کل دنیا دولتها توان در افتادن با این گروه ها را در خود نمی بینند.

جامعه شبکه ای مورد نظر کاستلز اگر چه در باره جامعه اطلاعاتی است ولی با تعمیم آن به افراد و گروههای به هم پیوسته یک جنبش اجتماعی و عناصر مادی و معنوی یک جنبش به راحتی می توان شبکه ای بودن آن را اثبات کرد.

حرکت ملی آذربایجان هم از این منظر یک جنبش اجتماعی با شبکه های اجتماعی، فرهنگی گسترده و به هم پیوسته است که این شبکه ها هر روز گسترش می یابد و قدرتمند می شود و قدرت گیری این شبکه های پیوسته و مستقل موجب ایمنی حرکت ملی در مقابل سرکوب گسترده شده است و حاکمیت توان سرکوب گسترده را ندارد چرا که با یک حزب یا فرقه طرف نیست با یک جنبش عظیم مردمی روبرو است که در شبکه های قدرتمندی ارگانیزه شده است و این سازمان یابی به صورت شبکه ای رژیم را با مشکلات جدی در آذربایجان روبرو کرده است.

استقلال و به هم پیوسته بودن شبکه های موجود در حرکت ملی حسنی است برا ی حرکت ملی آذربایجان که هر شبکه ای در عین استقلال با شبکه های دیگر در ارتباط است مثلا شبکه فعالان حقوق بشر در عین استقلال با شبکه های اطلاع رسانی و صاحبان سایتهای اینترنتی در ارتباط می باشند یا شبکه های اطلاع رسانی حرکت ملی با شبکه های فرهنگی و شبکه های دانشجوئی در ارتباط هستند این استقلال و به هم پیوستگی هم موجب تسریع کار شبکه ها و همچنین ارتباط گیری آنها با دیگر شبکه ها می شوند و همچنین از نظر امنیتی هم موجب امنیت بیشتر هر کدام از شبکه ها است چرا که شبکه ها استقلال خویش را در عین حال که به صورت نامحسوس با شبکه های دیگر در ارتباط هستند حفظ می کنند و این از نظر امنیتی قابل پذیرش است.

م. قارانقوش
۰۹/۰۷/۱۳۸۶

 نامه ارسالی به پارلمان و وزير امور خارجه آلمان در رابطه با

نويسنگان و مدافعين حقوق انسانی آذربايجان

(خلاصه شده)

جناب آقای اشتاين ماير وزير محترم امورخارجه آلمان!

بدينوسيله توجه شما را به گرفتاريهای جدی ای كه روزنامه نگاران و نويسندگان آذربايجانی در ايران متحمل می شوند معطوف می كنم.

تضييقات و فشارهای گسترده ای كه عليه روشنفكران آذربايجانی و همچنين نويسندگان و روزنامه نگاران دستگير شده سازماندهی شده است رفته رفته ابعاد وسيعتری به خود می گيرد.

در دهم سپتامبر سال جاری 19 تن از روزنامه نگاران و نويسندگان و مدافعين حقوق انسانی آذربايجان در مهمانی شامی دستگير شدند.

بعد از چند روز ده تن از آنان با وثيقه های سنگينی آزاد شده اما هنوز تعداد 9 نفر از آنان در زندان به سر می برند. دستگير شدگان به هيچ عنوانی مجاز به تماس با وكلا و يا خانواده های خود نمی باشند. بنا به گزارشات منابع آگاه نامبردگان در بند 209 زندان ائوين نگهداری می شوند.

اسامی و شرح حال كوتاهی از آنانی كه در دهم سپتامبر دستگير و هنوز در زندان هستند خدمتتان ارسال می دارم:

عليرضا صرافی (شرح حال كوتاه)

حسن راشدی (شرح حال كوتاه)

اكبر آزاد (شرح حال كوتاه)

سعيد محمدی (شرح حال كوتاه)

مهدی نعيمی (شرح حال كوتاه)

عباس نعيمی (شرح حال كوتاه)

صياد محمديان (شرح حال كوتاه)

حسين حيدری  (شرح حال كوتاه)

حسن رحيمی   (شرح حال كوتاه) 

علی صديقی كه در يازدهم سپتامبر دستگير شد.

از شما تقاضا می شود كليه امكانات خود را به كارگيريد تا:

1- از شكنجه مدافعين حقوق انسانی و هرگونه بی احترامی از آنان ممانعت بعمل آيد.

2- دستگير شدگان بتوانند با وكلای منتخب خود و خانواده هايشان تماس داشته باشند.

3- می خواهم به اين نكته تأكيد نمايم كه اين مدافعين حقوق انسانی آذربايجانی بخاطر استفاده از حق آزادی انديشه دستگير شده اند لذا آنان بايد بدون هيچ قيد و شرطی آزاد شوند.

با احترام.

دکتر صدیقه عدالتی

  هامبورگ 25.09.2008

در گیری چند صد نفری میان جوانان تورک و اراذل و اوباش کورد در سولدوز

بیزیم سولدوز: ساعت ۲۴ نیمه شب دوشنبه هشتم مهر بعد از پایان بازی فوتسال از سری بازیهای جام رمضان در سولدوز درگیری میان چند صد تن از تماشاگران تورک و اراذل و اوباش کورد در خیاباناهای منتهی به سالن ۲۰۰۰ نفری این شهر روی داد.

 مهندس علیرضا صرافی ، آذربايجانين تانينميش آيدين لارينان بيرليكده-شکیللر

دومین ترور روحانیان کورد در غرب اذربایجان طی ده روز اخیر

بیانیه‌ جمعی از روشنفکران در اعتراض به نقض حقوق بشر در آذربایجان

بیزیم سولدوز: جمعی از نویسندگان،هنرمندان ،فعالین فرهنگی-مدنی و فعالین حقوق بشر ضمن صدور بیانیه‌ای خواستار توقف نقض حقوق بشر در آذربایجان و رفتارهای خشونت آمیز با فعالان مدنی هویت خواه آذربایجان شدند.

تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه تبریز

در محکومیت بازداشت های دانشجویان هویت طلب

بیزیم سولدوز: روز شنبه 6 مهر ماه ساعت 12:30 جمعی از فعالین دانشجویی دانشگاه تبریز به همراه اعضای انجمن اسلامی این دانشگاه تحصنی را در اعتراض به بازداشت های دانشجویان هویت طلب دانشگاه تبریز در تابستان 87 برپا نمودند

مسعود بارزاني: خون دادیم پس صاحب حق هستیم

بیزیم سولدوز: مسعود بارزانی رهبر منطقه ای کوردهای شمال عراق یکبار دیگر خواستار حل مسئله کرکوک در چهار چوب اصل ۱۴۰ قانون اساسی عراق شد.

ERMƏNİSTAN MÜXALİFƏTİ PAYTAXT İRƏVANDA

NÖVBƏTİ MİTİNQİNİ KEÇİRİB

Bizimsulduz: Bu dəfəki aksiyada əsasən Erməni Milli Konqresinə sədr seçilməsi ətrafında çıxışlar olub.

در گیری چند صد نفری میان جوانان تورک و اراذل و اوباش کورد در سولدوز

بیزیم سولدوز: ساعت ۲۴ نیمه شب دوشنبه هشتم مهر بعد از پایان بازی فوتسال از سری بازیهای جام رمضان در سولدوز درگیری میان چند صد تن از تماشاگران تورک و اراذل و اوباش کورد در خیاباناهای منتهی به سالن ۲۰۰۰ نفری این شهر روی داد.

این درگیری که پس از پایان بازی در نیمه شب گذشته و عربده کشی و ایجاد جار و جنجال تماشاگران کورد اغاز شد و با گسیل نیروهای پلیس  و سپس واحدهای یگان ویژه خاتمه یافت.

در این زدو خورد که با سنگ پرانی و درگیری با چوب و چماق همراه بوده و در بلوار چهل متری و تقاطع علمی و در فاصله دویست متری فرمانداری به اوج خود رسید چندین نفر زخمی شدند.

سالن دو هزار نفری سولدوز در محله تورک نشین شهر واقع گردیده و بار ها اراذل و اوباش کورد به بهانه تماشای مسابقات ورزشی در گروههای چند نفری برای مردم ایجاد مزاحمت میکنند.

اوروجلوق بايرامينيز موتلو اولسون

دومین ترور روحانیان کورد در غرب اذربایجان طی ده روز اخیر